mgr pielęgniarstwa Agnieszka Staniszewska

Prostata (stercz, gruczoł krokowy) wchodzi w skład męskiego układu moczowo-płciowego. Wiek jest głównym czynnikiem ryzyka łagodnego przerostu prostaty. Powiększenie gruczołu krokowego może być również związane z infekcją albo nowotworem. Powiększenie prostaty objawia się obniżającymi komfort życia problemami z oddawaniem moczu (mikcja). Trudności z sikaniem u mężczyzn nie zawsze muszą być związane z prostatą. Leczenie farmakologiczne najczęściej usprawnia odpływ moczu, a regularne konsultacje urologiczne zmniejszają ryzyko poważnych powikłań. Higiena osobista jest czynnikiem minimalizującym ryzyko problemów z prostatą.   

Czym jest prostata

Prostata jest częścią męskiego układu rozrodczego. Wytwarza mleczną substancję stanowiącą składnik nasienia (sperma). Ponad to prostata pełni rolę przełącznika pomiędzy oddawaniem moczu a wytryskiem (ejakulacja). Gruczoł krokowy kształtem i wielkością przypomina orzech włoski i zlokalizowany jest tuż pod pęcherzem moczowym, w pobliżu odbytnicy. Przez miąż prostaty przechodzi cewka moczowa – w tym miejscu uchodzą do niej nasieniowody. Dlatego zmiany wielkości stercza (np. stan zapalny, przerost) mogą powodować ucisk na cewkę moczową i utrudniać oddawanie moczu oraz problemy z ejakulacją i erekcją (wzwód penisa).

Przerost prostaty

Prosta może ulec powiększeniu w związku z wiekiem, stanem zapalnym albo ze względu na proces nowotworowy. Zapalenie prostaty może mieć podłoże bakteryjne albo jest określane jako przewlekłe, którego przyczyny nie są jasne. Przerost prostaty w pierwszej kolejności powoduje ucisk na cewkę a później na pęcherz moczowy. Podrażniony w ten sposób pęcherz może dawać objawy zespołu pęcherza nadreaktywnego polegające głównie na problemach w oddawaniu moczu. 

Bakteryjne zapalenie prostaty

Za nawet 80% przypadków bakteryjnego zapalenia odpowiadają bakterie Escherichia coli, które naturalnie występują w jelitach. Świadczy to tym jak ważną rolę w przeciwdziałaniu tej dolegliwości odgrywa higiena osobista.

Łagodny przerost prostaty

Prostata powiększa się wraz z wiekiem, przyczyny tego zjawiska nie zostały wyjaśnione, ale uważa się że mają związek ze spadkiem stężenia najważniejszego męskiego hormonu – testosteronu. Andropauza (męska menopauza) i łagodny przerost prostaty dotykają co drugiego mężczyznę po 50 roku życia. 

Objawy przerostu prostaty

Głównym objawem przerostu prostatykłopoty z oddawaniu moczu.

  • Trudność w inicjacji i zakończeniu sikania. Słaby lub przerywany strumień moczu albo kropelkowe oddawanie moczu. Proces oddawania moczu jest istotnie wydłużony.
  • Częstomocz – częste oddawanie małych ilości moczu, oddawanie moczu w nocy (nykturia).
  • Naglące uczucie parcia na mocz.
  • Uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza.
  • Ból podczas oddawania moczu.

Z czasem symptomy mogą się nakładać i ulegać nasileniu, niekiedy prowadząc do zatrzymania moczu. Jeżeli naturalny odpływ moczu z pęcherza nie nie jest możliwy to konieczne jest cewnikowanie pęcherza moczowego z pomocą np. cewnika Foleya

Trudności w oddawaniu moczu nie muszą oznaczać problemów z prostatą

Problemy z mikcją nie muszą być związane z prostatą czy w ogóle z układem moczowym. Np. zaparcie również  może powodować ucisk na układ moczowy i problemy z oddawaniem moczu. Wtedy pomocna okaże się lewatywa. Kamica nerkowa, pęcherz nadreaktywnwy, infekcja, nowotwór to przykłady innych schorzeń urologicznych, które mogą powodować zastój moczu. Dlatego problemów z oddawaniem moczu nie wolno lekceważyć – konieczna jest konsultacja z urologiem.

Badanie prostaty per rectum

Mężczyźni po 40 roku życia powinni odbywać kontrolne wizyty u urologa (raz w roku). Rozrost stercza może postępować bezobjawowo przez lata, a wczesne rozpoznanie łagodnego przerostu prostaty może uchronić przed rakiem. Problemy z oddawaniem moczu u mężczyzn mogą wskazywać na konieczność pilnego badania gruczołu krokowego. 

Tylna część prostaty sąsiaduje z odbytnicą co umożliwia jej badanie palpacyjne przez odbyt. Kontrola prostaty odbywa się w pozycji stojącej, łokciowo-kolanowej lub leżąc na boku z podwiniętymi do klatki piersiowej kolanami. Do badania używane są jednorazowe rękawiczki (zmniejszają ryzyko infekcji) oraz żel, który ułatwia poślizg (czasami z dodatkiem substancji znieczulającej) i poprawia komfort pacjenta. Podczas badania palcem urolog ocenia wielkość, kształt i konsystencję gruczołu krokowego. Najczęściej równolegle z badaniem per rectum przeprowadzane jest badanie USG (pęcherz musi być wypełniony). Po badaniu fizykalnym i obrazowym lekarz może zlecić badania laboratoryjne krwi (pobranie krwi w domu) i moczu. 

badanie prostaty

Masaż prostaty

Niektórzy uważają, że masaż prostaty wykonywany przez odbyt może łagodzić dolegliwości związane z zapaleniem tego gruczołu (np. ułatwić oddawanie moczu). Masaż jest metodą manualną dlatego brakuje badań naukowych mogących jednoznacznie potwierdzić lub zaprzeczyć tej teorii. Jednocześnie w przeiegu ostrego zapelania stercz może być dotkliwy dlatego jego masaż jest przeciwwskazany. Poniżej przedstawiam niektóre argumenty zwolenników masażu prostaty.

  • Manualna stymulacja stercza łagodzi napięcie mięśniowe przez co zmniejsza ból.
  • Masaż prostaty ułatwia oddawanie moczu lub ejakulację.
  • Masowanie stercza poprawia cyrkulację krwi.
  • Rozmasowanie wzrusza biofilm bakteryjny będący źródłem infekcji przez co ułatwia jego penetrację antybiotykom. 

Masaż prostaty w celach medycznych jest kontrowersyjny ze względu na stosowanie tej techniki do celów erotycznych. Prostata jest unerwiona (wrażliwa), dlatego jej stymulacja może być przyjemna dla nektórych mężczyzn. Masowane stercza może wiązać się z powikłaniami – np. krwawienie na które narażone są szczególnie osoby z hemoroidami (żylaki odbytu).

Leczenie łagodnego przerostu prostaty

W lżejszych przypadkach poprawę może przynieść zmiana stylu życia. Przy bardziej nasilonych objawach możliwe jest leczenie farmakologiczne (poprawa na poziomie 80) lub chirurgiczne. Wskazaniem do zabiegu z reguły są duże zmiany w obrębie stercza, bardzo nasilone objawy lub bezskuteczność leczenia farmakologicznego.  

Leki na przerost gruczołu krokowego

W leczeniu stosuje się substancje na nadciśnienie tętnicze, które zmniejszają napięcie mięśni gładkich wyścielających również układ moczowy i ułatwiają mikcję. Inna grupa leków to inhibitory 5-α-reduktazy spowalnające przekształcanie testosteronu w jego aktywniejsza formę (dihydrotestosteron), której nadiar powoduje łysienie (łysienie androgenowe) i przerost prostaty. Ciekawostką wśród leków stosowanych na łagodny przerost prostaty jest substancja na zaburzenia erekcji o nazwie tadalafil (Cialis), której prekursorem jest słabszy i mniej trwały sildenafil (np.Viagra). 

mgr pielęgniarstwa Agnieszka Staniszewska

Cewnik Foleya (Foley’a) jest najpopularniejszym cewnikiem pęcherzowym wykorzystywanym w urologii. Służy do opróżniania pęcherza moczowego. Charakterystycznym elementem jego budowy jest balon, który zapobiega wypadnięciu cewnika z pęcherza. Cewnik Foleya może być wykonany z lateksu lub silikonu, czasami z dodatkiem bakteriostatycznego srebra. Interwał wymiany cewnika wynosi od 2 do 4 tygodni. Wydłużanie czasu zmiany cewnika zwiększa ryzyko rozwoju infekcji bakteryjnej. Pacjent z cewnikiem założonym na stałe powinien szczególnie dbać o higienę osobistą żeby zapobiec zakażeniu pęcherza. Cewnikowanie w celach higieniczno- opiekuńczych nie jest zalecane ze względu na ryzyko powikłań. U chorych ze stałą niemożnością opróżnienia pęcherza coraz popularniejsze jest samodzielne cewnikowanie przerywane.

Do czego służy cewnik Foleya

Podstawowym przeznaczaniem cewnika Foleya jest udrożnianie cewki moczowej w związku z zatrzymaniem moczu. Zjawisko to polega na niemożności całkowitego opróżnienia pęcherza w sposób samodzielny. Zatrzymanie moczu częściej dotyczy mężczyzn niż kobiet, rośnie wraz z wiekiem i powiązane jest ze starzeniem się gruczołu krokowego. Cewnik Foleya stosowany jest do ciągłego/przewlekłego cewnikowania pęcherza moczowego.

Od czego zależy częstotliwość wymiany cewnika

Jak często wymieniać cewnik? Wymiany cewnika Foleya dokonujemy zgodnie z instrukcją konkretnego produktu. Trwałość cewnika zależy od tego, z jakiego materiału jest on wykonany. Ogólna zasada mówi, że cewniki zrobione z lateksu wymienia się, co 14 dni a cewniki silikonowe, co 30 dni. Niektórzy producenci gwarantują trwałość cewników silikonowych nawet do 60 dni. Cewniki silikonowe mogą być pokryte dodatkową powłoką z jonami srebra. Srebro ma za zadanie spowolnić rozwój biofilmu na cewniku. Biofilm, który odkłada się na ściankach drenu zbudowany jest ze złuszczających się komórek nabłonka, śluzu i bakterii. Powstawanie biofilmu jest naturalnym procesem, który skraca żywotność cewnika, grozi zatkaniem światła drenu i zakażeniem.

Wydłużenie interwału wymiany cewnika wbrew zaleceniom producenta prowadzi do zakażenia układu moczowego. W skrajnych przypadkach może doprowadzić do „sklejenia” drenu ze ścianą cewki. Wówczas wymiana cewnika jest bolesna, grozi krwawieniem.   

W praktyce dość często zdarza się, że cewniki muszą być wymienione przed upływem terminu ich ważności ze względu na utratę drożności.

Zapobieganie infekcjom u osób z cewnikiem

U pacjentów cewnikowanych nie stosujemy antybiotykoterapii profilaktycznej gdyż prowadzi ona do antybiotykooporności. Obecność bakterii w moczu (bakteriuria, bakteriomocz) bez dolegliwości bólowych lub gorączki nie jest wskazaniem do antybiotykoterapii. Rozwojowi zakażenia zapobiegają odpowiednia higiena osobista i systematyczna wymiana cewnika.

Bakteriurii nie wolno jednak lekceważyć – należy wnikliwie obserwować ewentualny rozwój objawów u pacjenta. Zakażenie układu moczowego (ZUM) może być szczególnie niebezpieczne dla osób starszych.

Pielęgnacja chorych z cewnikiem Foleya

Osoba z założonym cewnikiem musi dbać o higienę osobistą – łącznie z dezynfekcją ujścia cewki moczowej. Do higieny okolic intymnych nie należy stosować preparatów zawierających alkohol gdyż działają drażniąco na błony śluzowe. Osoby z cewnikiem powinny dużo pić, przepływ moczu zapobiega zatykaniu cewnika. Kroplówki pomagają w utrzymaniu drożności cewników pęcherzowych u pacjentów, którzy mają trudności w przyjmowaniu płynów drogą pokarmową. Worek na mocz, powinien być wymieniany co 2-3 dni.

Cewnikowanie mężczyzn i kobiet

Założenie cewnika Foleya u mężczyzny jest trudniejsze niż u kobiety. Męska cewka moczowa liczy około 18 cm długości, podczas gdy żeńska 5 cm. Dodatkowo męska cewka moczowa przechodzi obok gruczołu krokowego (stercz, prostata), którego przerost może utrudniać zabieg cewnikowania pęcherza. Istotnym krokiem podczas zakładania cewnika jest nawilżenie cewki moczowej za pomocą specjalistycznego żelu. Poślizg zmniejsza dyskomfort pacjenta podczas zabiegu oraz ogranicza ryzyko uszkodzenia cewki i krwawienia. Żele do cewnikowania zawierają dodatkowo substancję znieczulającą i antybakteryjną. Urazy cewki moczowej mogą prowadzić do zwężenia jej światła, co może utrudniać późniejsze cewnikowanie. Obecność cewnika założonego przez cewkę uniemożliwia aktywność seksualną szczególnie mężczyznom.

Zakładanie cewnika Foleya – zabieg

Cewnikowanie pęcherza jest zabiegiem inwazyjnym. Zabieg przeprowadzany jest z zachowaniem aseptyki. Pielęgniarka rozpoczyna od zdezynfekowania ujścia cewki moczowej za pomocą specjalnego płynu. Taki antyseptyk nie zawiera alkoholu i nie podrażnia delikatnych okolic intymnych. Następnie przygotowywane są jałowe i jednorazowe materiały – cewnik i żel. Specjalistyczne żele do cewnikowania zapewniają nawilżenie (poślizg), znieczulenie i zapobiegają zakażeniu. Poślizg ułatwia cewnikowanie i zmniejsza ryzyko mechanicznego podrażnienia cewki. Na końcu napełniany jest balon, który utrzymuje cewnik w ciele pacjenta. Do wypełnienia balonu stosowany jest glicerol, rzadziej sól fizjologiczna (0,9% NaCl).

Ujście cewnika można połączyć z workiem do zbiórki moczu. Taki worek umieszczamy poniżej pęcherza – żeby ułatwić grawitacyjne opróżnienie pęcherza i zapobiec jego cofaniu. Osoby chodzące mogą mocować worek np. na udzie. Chorym leżącym przymocowujemy worek do ramy łóżka, poniżej materaca. Ujście cewnika można również zabezpieczyć za pomocą korka – wtedy pacjent opróżnia pęcherz chodząc do toalety.

Cewnik dwudrożny i trójdrożny – budowa cewnika Foleya

Najczęściej stosowany jest dwudrożny cewnik Foleya, który służy do mechanicznego opróżniania pęcherza. W takim urządzeniu jeden z kanałów przeznaczony jest do odprowadzania moczu, a drugi do napełnienia balonu. Balon kotwiczy cewnik w pęcherzu moczowym – zapobiega jego wysunięciu. Dzięki temu cewnik może pozostawać w ciele chorego przez dłuższy czas a pacjent może się w miarę swobodnie poruszać.

Trójdrożny cewnik Foleya posiada dodatkowy, trzeci kanał umożliwiający płukanie pęcherza. Ten rodzaj cewnika jest bardzo pomocny np., kiedy występuje krwawienie z pęcherza, wówczas z jego pomocą można usunąć skrzepy. Dwudrożny cewnik uległby szybkiemu zatkaniu przez skrzepy, co uniemożliwiłoby pacjentowi oddawanie moczu.

Cewnikowanie pęcherza w celach opiekuńczo-higienicznych

Cewniki pęcherzowe nie są zalecane, jako środek ułatwiający opiekę nad pacjentem leżącym w domu opieki ze względu na ryzyko rozwoju zakażenia. Do celów opiekuńczo-higienicznych lepsze są nieinwazyjne cewniki zewnętrzne (uridony). Uridon zakładany jest na penisa podobnie jak prezerwatywa. Niestety stosowanie uridonów ograniczone jest do mężczyzn. 

Uridon

Na zdjęciu widoczny jest cewnik zewnętrzny wysunięty na palec.

W niektórych przypadkach założenie cewnika pęcherzowego u starszej, ale niesamodzielnej osoby może być uzasadnione. Zdarza się, że głównym opiekunem starszej osoby leżącej jest współmałżonek w podobnym wieku, który nie ma siły na częste zmiany pampersa. Leżenie w mokrej pielusze grozi rozwojem odleżyn, aby temu zapobiec można rozważyć cewnikowanie na stałe.

Cewnikowanie przerywane – alternatywa dla cewnika Foleya

Ze względu na niską ilość powikłań, coraz powszechniejsze staje się cewnikowanie przerywane. Czyli cewnik nie jest zakładany na stałe. Warto podkreślić, że np. po 5 latach stałego cewnikowania istotnie rośnie ryzyko rozwoju nowotworu pęcherza. W przypadku cewnikowania przerywanego pacjent (samocewnikowanie) lub jego opiekun wykonują cewnikowanie 1 – 2 razy dziennie w celu opróżnienia pęcherza. Pomiędzy cewnikowaniami pacjenci mogą oddawać mocz w sposób naturalny. Niepełne opróżnianie pęcherza prowadzi do zakażenia układu moczowego. Ta metoda zasługuje na uwagę szczególnie ze strony pacjentów, którzy „nie dosikują”. 

Czyste przerywane samocewnikowanie jest prostsze dla mężczyzn – ze względu na budowę anatomiczną ujście cewki jest oddalone od tułowia. Kobiety czasami muszą wspomagać się lusterkiem żeby odnaleźć cewkę moczową. Przeszkolony opiekun poradzi sobie z cewnikowaniem niezależnie od płci pacjenta.

Cewnikowanie pęcherza moczowego w warunkach domowych

Założenie cewnika Foleya można przeprowadzić w domu pacjenta. Taka forma pomocy jest bardzo wygoda zarówno dla pacjenta jak i jego opiekunów. Wykonanie zabiegu warto jest powierzyć doświadczonej pielęgniarce – zabieg musi być wykonany z zachowaniem zasad aseptyki, a przeprowadzenie cewnika przez prostatę może być trudne. Pomoc w założeniu cewnika w domu można uzyskać tu – cewnikowanie pęcherza Gdynia.

mgr pielęgniarstwa Agnieszka Staniszewska

Cewnikowanie pęcherza to zabieg umieszczenia cienkiej rurki w cewce moczowej, aby pozbyć się zalegającego moczu, który z różnych powodów nie może zostać samoczynnie wydalony. Zatrzymanie moczu częściej wystękuje u mężczyzn i jest związane z przerostem prostaty. Powszechnie stosowanym cewnikiem urologicznym jest cewnik Foleya. Jak zakłada się cewnik, czy jego wprowadzanie boli oraz jak długo może być założony?

Zatrzymanie moczu

Najczęstszym wskazaniem do cewnikowania pęcherza jest zatrzymanie moczu (zalegnie powyżej 100 ml). Może ono występować na skutek wielu dolegliwości i zazwyczaj polega na uciskaniu ścian cewki moczowej, przez co przepływ zostaje zablokowany (niedrożność cewki moczowej). Schorzeniami powodującymi zwężenie cewki mogą być np.: urazy, kamica moczowa, nowotwór, infekcja, przerost prostaty, krwawienie, zaparcie.

Zatrzymanie moczu może być również niezależne od cewki moczowej i wystąpić w konsekwencji chorób lub urazów rdzenia kręgowego lub głowy. W wyniku osłabienia mięśni pęcherza moczowego, po porodzie naturalnym lub po urazie miednicy.

Przerost prostaty – najczęstsza przyczyna cewnikowania u mężczyzn

Prostata, inaczej nazywana sterczem lub gruczołem krokowym, jest częścią męskiego układu płciowego i produkuje wydzielinę odżywiającą plemniki w nasieniu. Starzejąc się, męski organizm wydziela mniej testosteronu, który odpowiada za prawidłowe działanie prostaty. Rozregulowanie gospodarki hormonalnej może prowadzić do rozrostu tkanek stercza, który występuje u co drugiego mężczyzny po 55. roku życia. W tym momencie warto podkreślić, że każdy mężczyzna ma prostatę, ale nie u każdego z nich jest ona przerośnięta.

Przez środek prostaty przebiega cewka moczowa, a sam gruczoł znajduje się pod pęcherzem moczowym. Przerost prostaty często prowadzi do ucisku na cewkę moczową i problemów z oddawaniem moczu. Pojawia się częstomocz, oddawanie moczu trwa dłużej i trudniej je zainicjować, a strumień moczu jest znacznie słabszy. W przypadku całkowitego zatrzymania moczu, oprócz leczenia farmakologicznego, konieczne jest niezwłoczne zacewnikowanie pęcherza moczowego, aby zapewnić ujście moczu. Prawdopodobieństwo zatrzymana moczu rośnie z wiekiem i dotyczy 30% mężczyzn po 80 roku życia.

przerost prostaty

Zakażenie układu moczowego

Zakażenie układu moczowego i stan zapalny mogą prowadzić do pogorszenia drożności cewki moczowej. Jeśli w badaniu USG stwierdzi się, że produkcja moczu jest większa niż jego wydalanie, oprócz stosowanych leków należy tymczasowo założyć cewnik.

W przypadku niektórych infekcji dróg moczowych, zatrzymanie moczu może być pierwszym objawem zakażenia. Retencja moczu może wystąpić jeszcze przed pojawieniem się gorączki i innych dolegliwości. Zastój moczu w organizmie może przyczynić się do rozwoju infekcji. Dlatego w przypadku niemożności oddania moczu należy niezwłocznie zgłosić się do pielęgniarki lub lekarza.

Płukanie pęcherza moczowego

Płukanie pęcherza moczowego stosuje się w przypadku krwawienia. W ten sposób zapobiega się gromadzeniu skrzepów, które mogą prowadzić do tamponady pęcherza. Przepłukuje się go solą fizjologiczną. Płukanie wykonuje się przy użyciu specjalnych, trójkanałowych cewników (tzw. cewnik trójdrożny), które umożliwiają jednoczesne wprowadzanie płynu płuczącego i odbieranie nieczystości. Płukanie pęcherza za pomocą klasycznego cewnika dwudrożnego jest mało wydajne i niewskazane.

Czy zakładanie cewnika urologicznego boli?

Wielu pacjentów zastanawia się, czy zakładanie cewnika boli. Cewnik przed wprowadzeniem pokrywa się żelem znieczulającym, który zapewnia też właściwości poślizgowe. Prawidłowo przeprowadzony zabieg nie powinien zatem powodować uciążliwego bólu, ale może pojawić się uczucie dyskomfortu, niewielkie krwawienie (zabieg inwazyjny). Może ono nasilać się w przypadku przerostu i nowotworów prostaty, które stanowią mechaniczną przeszkodę podczas wprowadzania cewnika. Z powodu znacznie dłuższego przewodu moczowego u mężczyzn, dolegliwości mogą być u nich silniejsze niż w przypadku kobiet.

Jak zakłada się cewnik Foleya?

Pierwszym krokiem podczas cewnikowania pęcherz jest odkażenie ujścia cewki moczowej płynem bez alkoholu. Następnie za pomocą strzykawki do cewki moczowej wprowadza się żel o właściwościach poślizgowych, z zawartością znieczulającej lignokainy i środka bakteriobójczego. Kolejnym etapem jest wprowadzenie cewnika przez cewkę moczową do pęcherza. Do cewnika szczelnie podłączamy zbiornik na mocz lub korek.

Istnieje wiele rodzajów cewników pęcherzowych. Charakterystyczny i popularny jest cewnik Foleya, na którego końcu znajduje się balon. W środku pęcherza moczowego balon wypełnia się gliceryną lub solą fizjologiczną. Zapewnia on stabilność cewnika i zapobiega jego wysunięciu (kotwica). Płyn uszczelniający wprowadza się osobnym, specjalnie przeznaczonym do tego kanałem.

Jak usuwa się cewnik moczowy?

Jak usuwa się cewnik bezpiecznie i bez ryzyka uszkodzenia cewki moczowej? W pierwszej kolejności należy usunąć płyn uszczelniający z balonu. Odbywa się to za pomocą specjalnego zaworu. Następnie delikatnie wysuwa się go. Nie wolno usuwać cewnika samodzielnie, gdyż grozi to uszkodzeniem cewki moczowej.

Wymiana worka na mocz

Należy regularnie go opróżniać, ale w profilaktyce zakażeń bardzo istotna jest również systematyczna wymiana worka na mocz, najlepiej tak często, jak zaleca to producent. W tym celu należy przyłożyć jałowy kompres w miejscu połączenia cewnika z drenem worka i zacisnąć światło. Po rozłączeniu, należy zdezynfekować jego końcówkę i podłączyć nowy zestaw do odprowadzania moczu. Po założeniu nowego worka należy sprawdzić, czy wszystkie połączenia są szczelne. Każdy worek na mocz powinien być umieszczony poniżej poziomu pęcherza moczowego chorego. Stosowanie worka umożliwia prowadzenie bilansu płynów.

Jak długo może być założony cewnik?

Cewnik jest ciałem obcym w ludzkim organizmie, dlatego w przypadku konieczności dłuższego cewnikowania pęcherza, należy go regularnie wymieniać w celu uniknięcia rozwoju infekcji, odleżyn. Częstotliwość wymiany jest dobieramy indywidualnie i zależy ona od ogólnej higieny pacjenta, reakcji organizmu na cewnik. Najczęściej spotykany, cewnik lateksowy, może być używany maksymalnie przez 14 dni, cewniki silikonowe mogą pozostawać w pęcherzu do 4 tygodni.

Cewnikowanie pęcherza moczowego w domu

Cewnik Foleya można założyć w domu pacjenta – jest to bardziej komfortowe dla chorego. Zabieg należy przeprowadzić z zachowaniem zasad aseptyki. Wprowadzenie cewnika może wymagać wprawy szczególnie u mężczyzn z przerostem prostaty. Dlatego zadanie to warto jest powierzyć doświadczonej pielęgniarce. Jeżeli szukasz możliwości zacewnikowania pacjenta w Trójmieście to polecam cewnikowanie pęcherza Gdańsk.